Narzędzia osobiste
Jesteś w: Start / Klimat / COP / Podsumowanie COP15

Podsumowanie COP15


XV Konferencja Klimatyczna ONZ w sprawie zmian klimatu zakończyła się z jednodniowym opóźnieniem. Wypracowanie przez kraje Konwencji Klimatycznej ONZ Copenhagen Accord (CA) to jej najważniejsze osiągnięcie. Niestety, końcowy dokument zawierający m.in. ustalenia dokonane przez przybyłych do Kopenhagi przywódców państw i rządów ma jedynie status dokumentu dodatkowego i nie jest wiążący prawnie. Zgodnie z podjętymi na Konferencji decyzjami negocjacje będą dalej kontynuowane, a ich zakończenie wraz z przyjęciem dokumentu prawnie wiążącego przewidywane jest podczas kolejnej Konferencji Stron w Meksyku w grudniu 2010 r.

Najważniejsze postanowienia dokumentu Copenhagen Accord to m.in.:

  • zapis o konieczności ustabilizowania emisji gazów cieplarnianych na poziomie umożliwiającym utrzymanie wzrostu temperatury na poziomie nie wyższym niż 2oC,
  • zapewnienie krajów odnośnie prowadzenia polityki zrównoważonego rozwoju,
  • zaoferowanie pomocy finansowej dla krajów rozwijających się w wysokości 30 mld USD na lata 2010-2012,
  • określenie długoterminowych potrzeb finansowych w wysokości 100 mld USD rocznie w 2020 r.


Wspólne zobowiązania krajów rozwiniętych mają stanowić dodatkowe źródła finansowania w ramach tzw. szybkiej ścieżki wraz z mechanizmami dotyczącymi lasów: inwestycje w wysokości 30 mld USD w latach 2010-2012 przy zapewnieniu zbalansowanego podziału między adaptacją a mitygacją (ograniczaniem emisji). W pierwszej kolejności te fundusze zasilać będą najbardziej narażone na zmiany klimatu kraje najmniej rozwinięte (LDC) i małe rozwijające się kraje wyspiarskie (SIDS). Kraje rozwinięte dążyć będą do zmobilizowania 100 mld USD na mitygację do 2020 r. dla wsparcia krajów rozwijających się. Wsparcie oparte będzie na różnych źródłach (m.in. prywatnych, publicznych). Część środków ma być zgromadzona w ramach specjalnego funduszu Copenhagen Green Climate Fund, który będzie operacyjnym podmiotem mechanizmu finansowego Konwencji.

Dokument wskazuje, że konieczne jest ograniczenie emisji gazów cieplarnianych zgodnie z wynikami IV Raportu Międzyrządowego Panelu ds. Zmian Klimatu (IPCC). Ograniczenie musi nastąpić jak najszybciej przy założeniu, że kraje rozwijające się będą miały dłuższe okresy realizacji tego zadania, a pierwszeństwo ma w tych krajach rozwój gospodarczy i społeczny oraz walka z biedą. Kraje rozwinięte według Copenfagen Accord muszą zapewnić odpowiednie zasoby finansowe i wsparcie na rzecz adaptacji dla krajów rozwijających się.


Kraje Aneksu 1 Protokołu z Kioto

Kraje Aneksu 1 Protokołu z Kioto zgadzają się na wdrożenie indywidualnie lub wspólnie odpowiednich celów redukcji emisji gazów cieplarnianych do 2020 r. w formie załączonej do CA tabeli, wskazującej m.in. procentową redukcję emisji w odniesieniu do wybranego roku bazowego. Mają one zostać przekazane do Sekretariatu najpóźniej do 31 stycznia 2010 r. Kraje Aneksu 1 będące stronami Protokołu z Kioto w przyszłości zwiększą swoje zobowiązania. Zobowiązania te wedle CA będą mierzalne, weryfikowalne i raportowane (MRV) zgodnie z istniejącymi i przyszłymi rozwiązaniami, zaakceptowanymi przez COP w drodze dalszych negocjacji. Kraje spoza Aneksu 1 zadeklarują swoje dobrowolne programy i działania krajowe, mające na celu redukcję emisji gazów cieplarnianych do roku 2020 najpóźniej do 31 stycznia 2010 r. Kraje LDC (Least Developed Countries) i SIDS (Small Island Developing States) mogą podjąć działania mitygacyjne dobrowolnie. Działania te powinny być komunikowane co dwa lata wedle zasad, które ma przyjąć COP.


Podsumowanie COP15

W dokumencie podkreślona jest też rola redukcji emisji gazów cieplarnianych pochodzącej z wylesiania w krajach rozwijających się. Powstanie także tzw. mechanizm technologiczny na rzecz rozwoju technologii i jej transferu. Niestety, CA nie został przyjęty jako decyzja Konferencji Stron, a jedynie został uznany jako jeden z dokumentów, który obok tekstów negocjacyjnych powstałych w ramach ścieżki LCA i ścieżki KP ma być podstawą do dalszych negocjacji w roku 2010. To znacząco osłabia znaczenie tego dokumentu i stawia pod wielkim znakiem zapytania jego faktyczny status w procesie.

Szczyt COP 15 był największym forum klimatycznych negocjacji na świecie. Zgromadził przedstawicieli 193 krajów świata. Podczas segmentu wysokiego szczebla 119 szefów rządów i państw reprezentowało kraje, które odpowiadają za 89% światowego produktu brutto, 82% światowej populacji i 86% światowych emisji gazów cieplarnianych. W tej grupie zawiera się także 20 największych gospodarek świata i 15 największych emitentów gazów cieplarnianych.

Zarejestrowanie się niespełna 50 tysięcy uczestników z całego świata postawiło pod znakiem zapytania organizacyjny standard wydarzenia, sprawne przyjęcie gości i zapewnienie im możliwości płynnego udziału w spotkaniach na całym ogromnym terenie Konferencji, także procedury dotyczące bezpieczeństwa. Stąd m.in. ograniczenie przez ONZ liczby przedstawicieli organizacji pozarządowych w ostatnich dniach. Nie udało się niestety uniknąć pewnego zamieszania organizacyjnego, przede wszystkim przy rejestracji uczestników. Skutkiem tego było m.in. niekiedy kilkugodzinne oczekiwanie uczestników pod gołym niebem na możliwość wejścia na teren Konferencji i uzyskania identyfikatora umożliwiającego wstęp na teren konferencji. Polska jako organizator poprzedzającej szczyt kopenhaski Konferencji Klimatycznej w Poznaniu w grudniu 2008 r. była wspominana podczas szczytu i jako doskonały organizator poprzedniego zgromadzenia.

(Źródło: Ministerstwo Środowiska; www.mos.gov.pl)